Τα παραμύθια ως προϊόντα, και αυτά της μυθοπλαστικής φαντασίας των λαών, είναι λαϊκές φανταστικές διηγήσεις, κυρίως σε πεζό, αλλά, κάποτε, και σε έμμετρο λόγο, παρεμφερείς προς τους μύθους (εξ ου και ο όρος: παρά + μύθος).

   Με τη διαφορά ότι, ενώ ο μύθος, κατά βάση, έχει σκοπό να διδάξει, το παραμύθι αποσκοπεί, κυρίως, στο να τέρψει  τον ακροατή ή τον αναγνώστη αποσπώντας τον προσωρινά από την καθημερινότητα και οδηγώντας τον πέρα από τα ανθρώπινα όρια,  στο χώρο του εξωπραγματικού και της ψυχεδελικής φαντασίωσης.

   Εκτονώνει δηλαδή υποσυνείδητες ψυχολογικές τάσεις και επιθυμίες του ανθρώπου, έστω και προσωρινά, από την πεζή πραγματικότητα και την τυπικότητα και πετώντας στις σφαίρες του ονειρικού. Για αυτό τον λόγο και η διήγηση του παραμυθιού δεν γνωρίζει φυσικά όρια και λογικούς φραγμούς.

   Ο κόσμος των παραμυθιών είναι κόσμος φαντασμαγορικός, της θαυματουργίας και των άθλων: Άνθρωποι που πετάνε στον αέρα, μαρμαρωμένα βασιλόπουλα, μαγικά κατορθώματα, όπως με ένα χαστούκι να μεταμορφώνεται κάποιος σε εκκλησία, δράκοι που μετακινούν βουνά, ζώα και πουλιά που μιλούν, που από την άποψη της κοινής λογικής είναι ανεκδιήγητα και εξωφρενικά.

Δείτε όλο το άρθρο μας εδώ :