ΑΡΓΟΝΑΥΤΕΣ και ΑΡΓΟΝΑΥΤΙΚΗ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ
Οι προϊστορικοί ΜΙΝΥΕΣ, απόγονοι των ΑΡΓΟΝΑΥΤΩΝ

Aνιχνεύοντας την σημασία του ΙΑΣΩΝΕΙΟΥ ΑΚΡΩΤΗΡΙΟΥ, (YASΟN BURNU)
Εκεί, στις αλησμόνητες άλλοτε Πατρίδες του Πόντου…
Σε χάρτες της Τουρκίας…


ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΧΡΥΣΟΣ ΤΟ ΧΡΥΣΟΜΑΛΛΟ ΔΕΡΑΣ 01




__________________________________
© Φυλλίτσα Αθηναϊς Αναπνιώτου
Ιστορικός , Ερευνήτρια, Μελετήτρια του αρχαίου κόσμου
Συγγραφέας, Εικαστικός
_________________________________


  • ΙΑΣΩΝΕΙΟ ΑΚΡΩΤΗΡΙΟ...
    (τουρκικά: Yason Burnu)


C:\Users\user\Desktop\Aργοναυτική (Μινύες, Yasun Burnu Iάσιον ακρωτήριον) ΦΩΤΟ\3.jpgC:\Users\user\Desktop\Aργοναυτική (Μινύες, Yasun Burnu Iάσιον ακρωτήριον) ΦΩΤΟ\2.jpg



Ιασώνειο Ακρωτήριo (Υason Burnu)
Το όνομα του ακρωτηρίου προέρχεται,

από τον μυθικό ηγέτη των Αργοναυτών Ιάσονα


(Φωτογραφίες άνω και κάτω)


C:\Users\user\Desktop\Aργοναυτική (Μινύες, Yasun Burnu Iάσιον ακρωτήριον) ΦΩΤΟ\12.jpgC:\Users\user\Desktop\Aργοναυτική (Μινύες, Yasun Burnu Iάσιον ακρωτήριον) ΦΩΤΟ\13.jpg




Στις αλησμόνητες Ελληνικές Πατρίδες του Μικρασιατικού Πόντου, μπορεί να συναντήσει κανείς, ανάμεσα σε πολλά άλλα, και ένα Ακρωτήρι, που οι Τουρκικοί χάρτες το αναφέρουν ως «Γιασούν Μπουρνού» ( Yasοn Burnu ).
Βρίσκεται ανάμεσα στις δυο αποικίες της Σινώπης, την αρχαία Αμισό (Σαμψούντα) και τα αρχαία Κοτύωρα (Ορντού), στις βορειοανατολικές ακτές της κεντρικής Τουρκίας, προς τον Εύξεινο Πόντο.


C:\Users\user\Desktop\Aργοναυτική (Μινύες, Yasun Burnu Iάσιον ακρωτήριον) ΦΩΤΟ\5.png



Χάρτης, Ιασώνειο ακρωτήριο (Υason Burnu)

και τα αρχαία Κοτύωρα (Ordu)


C:\Users\user\Desktop\Aργοναυτική (Μινύες, Yasun Burnu Iάσιον ακρωτήριον) ΦΩΤΟ\6.png





Χάρτες, Ιασώνειο ακρωτήριο (Υason Burnu)

και τα αρχαία Κοτύωρα (Ordu)


C:\Users\user\Desktop\Aργοναυτική (Μινύες, Yasun Burnu Iάσιον ακρωτήριον) ΦΩΤΟ\15.jpg



Η δε σπουδαία, πράγματι, σημασία του, αποκαλύπτεται εύκολα από μια προσεκτική αποκωδικοποίηση της, εκ πρώτης όψεως, τουρκικής ονομασίας αυτού του Ακρωτηρίου. Διότι γίνεται φανερό ότι, η πρώτη από τις δύο λέξεις της ονομασίας του, το Γιασούν, δεν είναι τουρκική, αλλά ελληνική, αν και παρεφθαρμένη.
Προέρχεται από το αρχαιότατο Ελληνικό όνομα Ιάσων, και αναφέρεται στον Αρχηγό βέβαια της Αργοναυτικής Εκστρατείας, στον νεαρό Ιάσονα, ο οποίος, βγαίνοντας στο Ακρωτήριο αυτό, από το μυθικό καράβι την «Αργώ», σε εποχές μάλιστα απροσδιόριστης μυθικής αρχαιότητας – συνοδευόμενος και από τον Ορφέα τον μεγάλο μύστη, τους Διοσκούρους, τον Κάστορα και Πολυδεύκη, και από άλλους Αργοναύτες - , τί ακριβώς έκανε ;
Η προϊστορική παράδοση μας λέει ότι, κατευθύνθηκε σε έναν προϋπάρχοντα εκεί βωμό ή και ναό του Υψίστου θεού Διός. Και ετέλεσε θυσία, για την επιτυχία των στόχων της Αργοναυτικής Εκστρατείας.
Και οι στόχοι εκείνοι είχαν πράγματι ευοδωθεί, σύμφωνα με τις αναφορές του Διοδώρου του Σικελιώτου, ιστοριογράφου, σύγχρονου του Ιουλίου Καίσαρος.


C:\Users\user\Desktop\Aργοναυτική (Μινύες, Yasun Burnu Iάσιον ακρωτήριον) ΦΩΤΟ\4.jpg







Στο Ιασώνειο Ακρωτήρι (Υason Burnu)


  • Το Ακρωτήριο Ιασώνειον και η ομώνυμη χερσόνησος, αναφέρονται στη βιβλιογραφία και ως Ιασονία ακτή ή Ιασόνιο Άκρο ή "Ιασονίαν ακράν" ή "άκραν Ιασόνιον" ή "Ιασώνιον άκρον" ή "Ιασώνειον άκρον" ή Ιασώνειον Ακρωτήριον ή Ίασον ή Βοώνα ή Καπό Βόνα, ακρωτήρι του Ευξείνου Πόντου.


Image result for yason burnu




Ο Φάρος στο Ιασώνειο ακρωτήριο


Μια εκκλησία αργότερα, αφιερωμένη στον Άγιο Νικόλαο αντικατέστησε τον αρχαϊκό ναό με παρόμοια αποστολή (την προστασία των ναυτικών). Κείτεται σε κατάφυτο μοναχικό σημείο, ακριβώς δίπλα σε ένα φάρο, με θέα τα κύματα του Εύξεινου, να χτυπούν τον Πόντο.

Η εκκλησία του Αγίου Νικολάου ή εκκλησία του Ιάσονα, όπως λέγεται ακόμα και σήμερα, χτίστηκε με ιδιαίτερη αρχιτεκτονική το 1868 από χριστιανούς Γεωργιανούς και Έλληνες κατοίκους της περιοχής.




1


H Ελληνορθόδοξη εκκλησία του Αγίου Νικολάου, του 1868,

στο Ιασώνειο ακρωτήριο, που αντικατέστησε τον αρχαϊκό ναό του Διός



C:\Users\user\Desktop\Aργοναυτική (Μινύες, Yasun Burnu Iάσιον ακρωτήριον) ΦΩΤΟ\8.jpg




Η εκκλησία του Αγίου Νικολάου (1868)
Η είσοδος του ναού


https://static.xx.fbcdn.net/images/emoji.php/v9/f40/1/16/25b6.png  Ο πάντοτε αξιόλογος ιστοριογράφος Διόδωρος ο Σικελιώτης, αναφέρει στο 4ο Βιβλίο του:

Οι Αργοναύτες, αφού πήγαν στο ανατολικότερο περίπου σημείο του Ευξείνου Πόντου, στην Κολχίδα, που ίσως να ήταν εκεί όπου είναι το σημερινό Μπατούμ (το αρχαίο Βαθύ) και αφού κατάφεραν να πάρουν το «χρυσόμαλλο δέρας», επειδή ο Αιήτης, ο βασιλιάς της Κολχίδος, είχε κλείσει με πλοία του το στόμιο του Βοσπόρου, (αποκλείοντας την κάθοδο προς την Προποντίδα), κατευθύνθηκαν εκείνοι προς τα βόρεια, προς τις εκβολές του ποταμού Ντον (αρχαίου Τανάϊδος), τον οποίο διέπλευσαν, επίσης, προς τα βόρεια.


Image result for αργοναυτική εκστρατεία χάρτης






Στην συνέχεια δε, μέσα και από τους βορειότερους πάντοτε ποταμούς Βόλγα και Δβίνα, βγήκαν και στον Βόρειο Παγωμένο Ωκεανό!
Τον διασχίζουν τότε και εκείνον προς δυσμάς, αφήνοντας πίσω τους την Σκανδιναβία και την Αγγλία.
Και, διαπλέοντας κατόπιν νότια, προς το Γιβραλτάρ (τις Ηράκλειες Στήλες), εισπλέουν και στην Μεσόγειο. Πέρασαν, εκτός άλλων και από την Κρήτη και τελικά επέστρεψαν στην Ιωλκό, στην αρχική αφετηρία του ταξιδιού, συμπληρώνοντας με τον τρόπο αυτό τον γύρο ολοκλήρου του τότε γνωστού κόσμου !


https://static.xx.fbcdn.net/images/emoji.php/v9/f40/1/16/25b6.png Αλλά στο σημείο αυτό, τίθεται βέβαια και το ερώτημα:

Και πώς τα είχαν επιτύχει τα ασύγκριτα αυτά κατορθώματα ;
─ Ποιό ήταν το μεταφορικό μέσον του ασύγκριτου αυτού, και με τα σημερινά ακόμα κριτήρια, ταξιδιωτικού άθλου;
΄Ηταν, λοιπόν, το πλοίο το οποίο έφερε την ονομασία «Αργώ», (που ετυμολογικά σημαίνει «ταχύ», «γρήγορο»…) και αποτελούσε, ένα ασύγκριτο δημιούργημα της ναυπηγικής τότε τέχνης, που θα το εζήλευαν μάλιστα και σύγχρονοι ακόμα κατασκευαστές…


C:\Users\user\Desktop\FOTO\1.jpg






Διότι, το πλοίο αυτό, στου οποίου την ναυπήγηση είχε συμβάλει και η θεά Αθηνά – ως σύμβολο, βέβαια, της σοφίας:

1) ταξίδευε μόνο του, χωρίς να έχει ανάγκη κανενός Κυβερνήτη! Δηλαδή αυτοκυβερνιότανε…
2) για να μπορεί να αυτοκυβερνιέται, διέθετε επί πλέον και γνώση και σκέψη και κρίση αλλά και ομιλία!
3) τις μετακινήσεις του, δεν τις περιόριζε μόνον, γλυστρώντας όπως όλα τα πλοία, επάνω στα νερά, αλλά κάποτε τις έκανε και πετώντας, επί πλέον, επάνω από τα νερά, και φθάνοντας ακόμα και στα σύννεφα, και
4) έδινε, εξ’ άλλου, και συμβουλές ή και οδηγίες στους Αργοναύτες (τους είχε πει μάλιστα και την φράση ότι δεν μπορούσε να σηκώσει το «βάρος» ενός Ηρακλή !).

Ωστόσο όμως, αυτό το άφθαστης Μυθικής τεχνολογίας πλοίο, δεν έπαυε και να το επηρεάζει, με την ασύγκριτη μελωδία της Λύρας του, ο μεγάλος Μύστης, ο Ορφέας, που από την απήχηση και των διδασκαλιών του, είχαν επηρεασθεί – πολύ αργότερα – ο Πυθαγόρας, αλλά και ο Πλάτων, ως ένα σημείο δε και ο Χριστιανισμός!


https://static.xx.fbcdn.net/images/emoji.php/v9/f40/1/16/25b6.png Παράλληλα όμως πρέπει να αναφέρω:

Ότι στις περιπλανήσεις τους εκείνες, οι Αργοναύτες, είχαν φθάσει κάποτε και στην Μινωϊκή Κρήτη. Στην οποία έκαναν μάλιστα και επίδειξη ισχύος, αχρηστεύοντας τον μοναδικό μεν, αλλά πολύ ασφαλή αμυντικό μηχανισμό τον οποίο διέθετε η προϊστορική εκείνη Αυτοκρατορία της Μεσογείου, ειδικότερα δε, τον μηχανισμό του ανθρωπομόρφου και γιγαντιαίων διαστάσεων νοήμονος «ρομπότ» που ονομαζότανε Τάλως.
Και ο οποίος, μετακινούμενος τάχιστα και εποπτεύοντας διαρκώς όλα τα πιθανά σημεία εισβολών στο νησί, εξόντωνε (εκτοξεύοντας φλόγες) κάθε πιθανό εισβολέα…
Οι Αργοναύτες, όμως, διαθέτοντας υψηλότερη, ενδεχομένως, τεχνολογική νοημοσύνη από τον Τάλω, τελικά (με την παρέμβαση και της Μήδειας), τον παραπλανούν και τον απονεκρώνουν…


Τί λοιπόν, θα μπορούσε να σημαίνει και αυτό;

Ίσως και το ότι – σε τελευταία πάντοτε ανάλυση – το επίπεδο της τεχνολογίας του Δαιδάλου, (του δημιουργού εκτός άλλων, του Λαβύρινθου, της πτητικής μηχανής, με την οποία, πετώντας έφυγε απ’ την Κρήτη, ενδεχομένως και του Υδραυλικού – Αποχετευτικού Συστήματος της Κνωσσού), οσοδήποτε υψηλό και αν ήταν, δεν υπερέβαινε, ωστόσο, και τις αντίστοιχες εφάμιλλες τεχνικές δυνατότητες των Αργοναυτών.
Των Αργοναυτών, που οι απόγονοί τους, οι Μινύες και ας συγκρίνουμε ηχητικά το:
Μινύες με το Μίνωες…

https://static.xx.fbcdn.net/images/emoji.php/v9/f40/1/16/25b6.png  Κάνω την σύντομη αυτήν υπενθύμιση της Αργοναυτικής Εκστρατείας με αφορμή πάντοτε το αναγραφόμενο σε τουρκικούς χάρτες Yasοn Burnu, για τον εξής πολύ βασικό λόγο:

Για το ότι, οι Αργοναύτες, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνεται και ο κορυφαίος επίσης όλων των μυθικών ηρώων, ο Ηρακλής, ήταν οι προπάτορες των προ – Ομηρικών Μινυών!
Των Μινυών, οι οποίοι πριν ακόμα και από τους Μυκηναίους, τους πολύ γνωστούς από τον Τρωικό Πόλεμο, είχαν δημιουργήσει μια «Χρυσή Χιλιετία» ενός ανυπέρβλητου, με τα κριτήρια της εποχής εκείνης, τεχνολογικού πολιτισμού.
Γιατί, ήταν εκείνοι, οι οποίοι, εκτός πολλών άλλων, είχαν αποστραγγίσει και την λίμνη της Κωπαΐδας, ενώ σύμφωνα και με τα διάφορα ανασκαφικά πορίσματα, οι Μινυοί, εκτός από τον Ορχομενό της Βοιωτίας, ήταν εγκαταστημένοι και στην Πελοπόννησο. Εκεί είχαν ως πρωτεύουσά τους – που ήταν και η κύρια πρωτεύουσα ολόκληρης της Επικράτειάς τους - την γνωστή Ομηρική πόλη, την «κητώεσσα» Λακεδαίμονα, που η αρχαιολογική σκαπάνη, τα τελευταία χρόνια μόλις επέτυχε να την φέρει σε φως, περί τα 20 -25 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της σημερινής Σπάρτης, εκεί όπου βρίσκεται σήμερα, η αρχαίας Ελληνικής ονομασίας κωμόπολη Πελλάνα.
Εκεί αποκαλύπτεται – κατά τον Καθηγητή Αρχαιολόγο κ. Σπυρόπουλο – ότι ήταν βαθειά θαμμένη η Δωρικής προελεύσεως Ομηρική Λακεδαίμων η «κητώεσσα», σύμφωνα με τον Ομηρικό πάντοτε χαρακτηρισμό.
Η οποία, μάλιστα, σε μεταγενέστερους, αλλά και προ του Τρωικού Πολέμου, χρόνους, έγινε και η πρωτεύουσα των διαδεχθέντων τους Μινύες, Αχαιών, της Μυκηναϊκής εποχής. Οι τελευταίοι των οποίων, δεν ήταν άλλοι από τον Μενέλαο και την Ωραία Ελένη, που το μεγαλοπρεπέστατο Ανάκτορο αλλά και ο Τάφος τους, ήρθαν στο φως, πριν λίγα χρόνια, όπως έχω αναφέρει σε προηγούμενη ανάρτησή μου για τον πολιτισμό των Μινυών.

**********************


https://static.xx.fbcdn.net/images/emoji.php/v9/f40/1/16/25b6.png Έρευνα - Μαρτυρία:

Πριν μερικά χρόνια, κατά την διάρκεια ενός ταξιδιού μου στην Κωνσταντινούπολη, έτυχε σε μια συγκέντρωση να γνωριστώ και να μιλήσω με τον Τούρκο Αρχαιολόγο, Καθηγητή και Ακαδημαϊκό Εκρέμ Ακουργκάλ, για τις απόψεις του σχετικά με την παρουσία και ύπαρξη του Ελληνισμού στην Μικρά Ασία, από των αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι και της εποχής της Ρωμαιοκρατίας, - διότι μέχρις εκεί, όπως μου είχε πει, έφθαναν τα όρια της επιστημονικής του αρμοδιότητας.


Είχε υποστηρίξει τότε, μεταξύ άλλων, την άποψη ότι:


Με εξαίρεση την Μυκηναϊκή περίοδο, η οριστική εγκατάσταση των Ελλήνων στην Μικρά Ασία (Ανατολία) είχε αρχίσει γύρω στο 1050 π.Χ., (σύμφωνα και με τον Ιστορικό Ευσέβιο, τον Επίσκοπο Καισαρείας και φίλο του Μ. Κωνσταντίνου, που ζούσε τον 4ο αι. μ.Χ.).

Πριν όμως από το 1050, υπήρχαν εμπορικοί σταθμοί των Μυκηναίων, όχι όμως οριστικές εγκαταστάσεις. Διότι η Τροία, ανέκοπτε πάντοτε κάθε σχετική προσπάθεια.
Σχετικά με την διάδοση της Ελληνικής γλώσσας, ο κ. Ακουργκάλ είχε υποστηρίξει τα εξής :
Η Ελληνική γλώσσα, ως Ομηρική, που αποτελείται από τις διαλέκτους Αιολική και Ιωνική, ήταν ήδη διαδεδομένη στην Μ. Ασία, από τον 11ο αι. π.Χ. Οι Αιολείς, που ήταν αγροτικός πληθυσμός, είχαν φθάσει λίγο ενωρίτερα από τους Ίωνες, οι οποίοι ήσαν περισσότερο προοδευτικοί. Και οι οποίοι κατέκτησαν, αρχικά την Σμύρνη και αργότερα την Φώκαια. Και οι δύο αυτοί πληθυσμοί, ήσαν αμιγώς Ελληνικοί. Και αποτελούσαν τους Αχαιούς (δηλαδή τους Μυκηναίους), εξ αιτίας των οποίων, είχαν παύσει να υπάρχουν οι επικράτειες όχι μόνο των Τρώων, αλλά και των Χετταίων, που κυριαρχούσαν μέχρι τότε στα περισσότερα από τα εδάφη της Μ. Ασίας.


*******************************

  • Το Χρυσόμαλλο Δέρας


ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΧΡΥΣΟΣ ΤΟ ΧΡΥΣΟΜΑΛΛΟ ΔΕΡΑΣ 02




Το μυθικό ταξίδι των αργοναυτών στην αρχαία Κολχίδα και το «χρυσόμαλλο δέρας», βρίσκεται στη σκέψη κάθε Γεωργιανού αρχαιολόγου όταν προγραμματίζει αρχαιολογική ανασκαφή.

Ένα γεωργιανό δημοσίευμα αναφέρεται στον «Χρυσό της Αρχαίας Κολχίδας» και στα ευρήματα που ανακαλύφθηκαν το 1974, στην διάρκεια οδικών έργων στην περιοχή του Βατούμ. Το δημοσίευμα αναφέρεται σε είκοσι έξι χρυσά αριστουργήματα της αρχαίας τέχνης. Το συνολικό βάρος των χρυσών ευρημάτων ήταν 1440 γραμμάρια.

Τα ευρήματα χαρακτηρίστηκαν ως ανεκτίμητα μνημεία της παγκόσμιας ιστορίας, ως έργα υψηλής τεχνικής και συγχρόνως αναζωπύρωσαν το ενδιαφέρον στην αναφορά του αρχαίου ελληνικού μύθου.




https://ellasellas.files.wordpress.com/2017/12/9059960.jpeg?w=620









Ο προϊστάμενος του αρχαιολογικού μουσείου της Κολχίδας, διδάκτωρ της Ιστορικής Επιστήμης, Τ. Mikeladze έχει δηλώσει πως εκπλάγηκε από τα ευρήματα αυτά, τα οποία είναι αριστουργήματα της αρχαίας τέχνης και η οποία υπήρχε στην αρχαία Κολχίδα.
Ο Mikeladze θα επισημάνει πως και το 1961 σε μια αρχαιολογική ανασκαφή από την αρχαιολόγο Nina Vissarionovna Khoshtaria κοντά στην τοποθεσία Wani, στην Κολχίδα, ανακαλύφθηκε αρχαίος τάφος με χρυσά αντικείμενα που χρονολογήθηκαν περί το 1.000 π.Χ.
Οι συνεχείς ανακαλύψεις χρυσών αντικειμένων της προϊστορικής εποχής, θα τονίσει ο Γεωργιανός επιστήμονας, ενισχύουν την άποψη της πραγματικότητας του Ελληνικού μύθου για το χρυσόμαλλο δέρας.



http://3.bp.blogspot.com/-CHsB637qNuQ/VHolLlw1P5I/AAAAAAABaUk/T7rYcoeTILs/s1600/ryno.JPG





"Το χρυσόμαλλο δέρας δεν είναι μύθος",

γράφει το δημοσίευμα.



Ενισχύεται, επίσης, η θέση πως στην περιοχής της Κολχίδας υπήρξε κάποτε ένα ισχυρό και πλούσιο βασίλειο. Το εντυπωσιακό των ευρημάτων, είναι ότι η κατασκευή τους, προϋποθέτει υψηλή γνώση της τεχνικής επεξεργασίας του χρυσού, που δίνει, αυτόματα, ερείσματα ύπαρξης υψηλού προϊστορικού πολιτισμού.

Οι ντόπιοι καλλιτέχνες, θα προσθέσει ο Mikeladze, είναι σαφώς επηρεασμένοι από την Ανατολή αλλά κυρίως ακολουθούν την παράδοση της αρχαίας Ελληνικής τεχνοτροπίας.
Ο διευθυντής του αρχαιολογικού μουσείου της Κολχίδας, συνδυάζει και αρχαία υπολείμματα ενός κάστρου με την αρχαία Κολχίδα. Τα τείχη του κάστρου διατηρούνται μέχρι σήμερα και είναι, το κάστρο αυτό, παλαιότερο των δύο χιλιάδων ετών. Αναφέρεται μάλιστα, όπως λέει ο Mikeladze, από τον Αρριανό, από τον Πλίνιο καθώς και από βυζαντινούς συγγραφείς


https://ellasellas.files.wordpress.com/2017/12/2017-12-01_203222.png?w=473&h=642





*********************************


Παραπομπές & Βιβλιογραφία:

  1.  The Greek villages of Pontus - Κοτύωρα (Ορδού) - Kotyora (Ordou), Τμήμα Βώνας (Section Vona): Γιασών (Ιασώνιον) - Yiason (Yiasonion), με πηγές: Center of Asia Minor Studies (Κέντρο Μικρασιατικών Σπουδών) και Christos Samouilidis, "The History of Pontian Hellenism", Thessaloniki 1992.

  2.  Μελέτιος, "Μελετίου Γεωγραφία παλαιά και νέα". Συλλεχθείσα εκ διαφόρων Συγγραφέων Παλαιών τε και Νέων, και εκ διαφόρων Επιγραφών των εν Λίθοις, και εις κοινήν Διάλεκτον εκτεθείσα, χάριν των πολλών του ημετέρου Γένους. Προσφωνηθείσα δε τω εντιμοτάτω και ευγενεστάτω Κυρίω Κυρίω Παναγιώτη Σαράφη Τανύν πρώτον εκδοθείσα τύποις, και μετ΄ επιμελείας διορθωθείσα. 1η έκδ. Παρά Νικολάω Γλυκεί τω εξ Ιωαννίνων. Ενετίησι 1728, επίσης: Geοgraphia Palaia Kai Nea Syllechtheisa ek diaphorōn Syngrapheōn Palaiοte kai Neοn, Εκδότης: Para Nikolaο Glykei, 1728, σελ. 479: Ασία, Καππαδοκία: [...] "και το Ιασώνειον Ακρωτήριον, κοινώς Κάβο του Αγίου Θωμά, και Ποταμός του αυτού ονόματος".

  3.  Ξενοφών, "Κύρου Ανάβασις", Βιβλ. 5, Κεφ. 10, σελ. 317, "Recognovit et illustravit" (συγγραφέας, επιμέλεια: Carl Wilhelm Krüger), 1826.

  4. Νικόλαος Λωρέντης, "Λεξικόν των αρχαίων μυθολογικών, ιστορικών και γεωγραφικών κυρίων ονομάτων", εκ της τυπογραφίας Αντωνίου Μπένκου, Εν Βιέννη της Αυστρίας 1837, σελ. 214: [...] "όθεν η Ιασονία ακτή. Ακρωτήριον του Ευξείνου Πόντου πλησίον της Σινώπης εις το οποίον λέγεται ότι ήραξεν ο Ιάσων μετά των Αργοναυτών ότε έπλεεν εις την Κολχίδα. τανύν Ίασον ή Καπό Βόνα. Ξεφ. Κυρ. Αναβ. στ', 2, 1. η άκρα, παρά Στράβ. και Αρριαν."

  5.  Ξενοφών, "Ανάβασις", VI.2.1: [...] "καὶ παραπλέοντες ἐθεώρουν τήν τε Ἰασονίαν ἀκτήν, ἔνθα ἡ Ἀργὼ λέγεται ὁρμίσασθαι."

  6.  Ο Άγιος Νικόλαος στο Ιασόνειο ακρωτήριο, 11/06/2010, στην ιστοσελίδα: "Εύξεινος Λέσχη Ποντίων Κέρκυρας".

  7.  Ιασόνειον Άκρον, Επιτροπή Ποντιακών Μελετών

  8.  Στράβων, ΧΙΙ.3.17: [...] "Έν δε τηπαραλία ταύτῃ από Αμισού πλέουσιν η Ηράκλειος άκρα πρώτον έστιν, είτ᾽ άλλη άκρα Ιασόνιον και ο Γενήτης, είτα Κοτύωρα πολίχνη".

  9.  Ιασώνειον, Γιασών, Επιτροπή Ποντιακών Μελετών, Πηγή: Γεωγραφία του Πόντου, Γ. Δομνηνού 1896 - Κέντρο Μικρασιατικών Σπουδών.

  10.  Σκύλαξ, "Περίπλους", 88: [...] "Μετά δε Τιβαρινούς, Χάλυβες εισίν έθνος, και Γενήτη λιμήν κλειστός Αμένεια πόλις Ελληνίς, και Ασινεία ακρόπολις Ελληνίς".

  11.  Απολλώνιος Ρόδιος, "Αργοναυτικά", ΙΙ.378; [...] "Ζηνὸς Ἐυξείνοιο Γενηταίην ὑπὲρ ἄκρην".

  12.  Στράβων, ΧΙΙ.3.17: [...] "Έν δὲ τῇ παραλίᾳ ταύτῃ ἀπὸ Ἀμισοῦ πλέουσιν ἡ Ἡράκλειος ἄκρα πρῶτον ἔστιν, εἶτ᾽ ἄλλη ἄκρα Ἰασόνιον καὶ ὁ Γενήτης, εἶτα Κοτύωρα πολίχνη".

  13.  Πηγή: Türkiye Karayolları Yol Haritası (Τουρκία: Αυτοκινητόδρομοι: Χάρτης πορείας).

  14. A. Joanne, E. Isambert, "Itinéraire Descriptif, Historique et Archéologique de l’Orient", Paris 1861,

  15. Οδυσσέας Λαμψίδης, “Μιχαήλ του Πανάρετου Περί των Μεγάλων Κομνηνών”, Αρχείον Πόντου 22:5-128, 1958

  16. Bryer, D. Winfierld, "The Byzantine Monuments and Topography of the Pontos", Wascington 1985

Φωτογραφίες:  του διαδικτύου